ไม่รู้เป็นรัย..คราวเคราะห์นพเก้า..เป่าว่ะ
ต้องมานั่งทบทวนว่าครบเลข ๙ รึยัง
แหมอะไรมันจะกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์ลงมาที่ตรูหมดเลย
เรียกว่า ดับเบิ้ล ทู ทรี กันเล้ย....
มีอาการ..เตือน ๆ ว่าจะป่วย..แต่ไม่ยอมแก้ไข
เริ่มที่แสบคอ...แสบตา..แสบหู...มาคลั่งเอาวันที่ต้องใช้เสียงแบบมหาโหด
คือ...วันปิดกีฬาเยาวชน...เป็นพิธีกร..อ่านเชิญรางวัลไป 74 รางวัล
ไม่รวมพูดอันโน้นอันนี้...มาท้ายสุดมอบโชคอีก
อันนีร้ยิ่งตะเบงเสียงเพิ่มความสนุก..อูยยยย..คนอื่นเฮฮา..อินี่เนียนฮาเฮ
แต่...ข้างในแบบว่าคอระบบแล้วเฟ้ยยย....
พอวันที่ ๓๐ เมษายน ๕๑....อาการเริ่มเด่นชัด...เลย
ลานอนยิงยาวที่บ้าน..พร้อมกับการดูแลจัมโบ้..ตัวแสบ
จากไดอารี่หน้าที่แล้ว....เวที..ของพี่เลี้ยง
.
.
วันที่ ๑ พฤษภาคม ๕๑..อาการไม่ได้หายเล้ย...แต่ต้องไปทำงาน
ให้คนอื่นได้ชูคอเสนอหน้า....อิสาดดดด( ขอซักทีเถอะ)
แม่งได้หน้ายังว่าว่าตรูลับหลังอีก..ขอให้กรรมตามทันมันที่เถอะ
รายการที่จะจัดต้องอัดไว้..แถม..อัดรายการของเทศบาลเผื่อวันจันทร์ที่ ๕ พ.ค.อีก
ไม่อยากเข้าเทศบาลโดยไม่จำเป็นไง..หุหุ
กลายเป็นว่า..ใช้เสียงมากไป.....
ตกกลางคืน..ยังเจือกไปลั๊นลาที่งานมหกรรมเมืองคอนฟู๊ดแฟร์
รุ่งเช้าของวันที่ ๒ พฤษภาคม ๕๑
ตื่นด้วยลำคอแห้ง แสบคอทะลุถึงจมูก ตา หู..แล้วหัวโคตรปวดยกแทบไม่ขึ้น
อยากจะแยกร่างออกจากกระดูกเคลื่อนตัวแต่ละก้าวทั้งปวดทั้งเมื่อย
อิคุณสามีดั๊นป่วยด้วยอาการแพ้ยา..ตื่นมาคลื่นไส้อาเจียน
เป็น..กันทั้งเริน..แต่อินี่มีงานที่ทำงาน..ไม่ไปกลัวโดนอีก...เวรสุด ๆ
ลากสังขารไปหาหมอก่อน..โทรหาคุณหมอชัยนันท์..ไปตรวจรับยา
หมอบอกว่ากลับไปนอนได้แล้ว..อีก ๒ ๓ วัน ไม่หายมาเช็คใหม่..
ยังไม่กลับบ้านหรอกค่ะ..อย่างที่บอก..กลัวเลยต้องไปเสนอหน้าที่งาน
บอกหัวหน้าว่าเสร็จงานขอกลับบ้านนอนนะค่ะ..
ถึงบ้านคุณสามีนอนซมอยู่..ยังไม่ได้กินอะไร...แต่พี่แกก้อบอกว่าให้เรานอนเถอะยังไหว
สรุปนอน..ยิงยาวถึงบ่ายโมง...อาการปวดเมื่อยค่อยยังชั่ว...
กินข้าวกินยา..แล้วก้อนอนต่อ..พักสิคราวนี้...รู้ตัวว่า..ใช้ร่างกายกับจิตใจมากเกินไป
*
*
ไม่อยากได้อยากมีอะไรแล้ว..ขออยู่แบบจิตดีกายสบาย..ดีกว่า
คิดได้เมื่อมีบทเรียน
*
*
วันเสาร์ที่ 3 พฤษภาคม ๕๑...ด้วยภาระของงาน..สัมภาษณ์ศิลปิน
จากอาร์สยามที่จะมาแสดงคอนเสิร์ต..อาบผิวสวยรวยโชค
เลย..ต้องไปจัดรายการตอนเที่ยง..แต่..อาการป่วยมันฟื้นตัวบ้างแล้ว
ตกกลางคืน..มีแรงถอดหัวกับไส้ออกหากิน..เย้ยยย..ไม่ใช่..
ออกไปนอนชิล ๆ กับน้องที่โรงแรมทวินโลตัส..แบกกล้องไปส่องคอนเสิร์ตที่งาน
เป็นไงละ..อิถึกโคบาล...ด้วยความอยากถ่ายรูปคอนเสิร์ต...
แต่ก้อดี....ออกมาได้ดีพอใช้....ตื่นมาก้อค่อยยังชั่ว
ตอนนี้เหลือแค่...ปวดคอ แสบคอ...เย็นนี้จะไปหาหมออีกรอบ
ปวดตัวปวดหัวเมื่อยตัวหายแว้ว...แต่..ตัวยังรุม ๆ ไม่ถึงกับร้อนจัด..เฮ่อ..เดี๋ยวก้อหายเน๊อะ
*
*
http://nakhontoday.com/board_camera/view.php?No=797
ไปเบิ่งรูปกันที่ลิงค์ข้างบนนะค่ะ
พื้นที่ไดอารี่จะหมดแว้วววว
*
*
ส่วนน้องจัมโบ้...เจ้าของมารับกลับบ้านตั้งแต่วันที่ ๓๐ เมษายน ๕๑ แล้วค่ะ
รีบรับกลับด้วยความกลัวว่า..อิสองคนผัวเมียนี้จะยึดลูกของเขา
และเนี๊ยเพิ่งไปเยี่ยมน้องจัวโบ้มา..อาการแข็งแรง..ร้าย แสบ ซน ติดคน ติดหมา ติดแมว
อยู่ตัวคนเดียวไม่ได้เหมือนเดิน..ตอนกลับจะตามกลับด้วย...อิอิ
คงเลี้ยงน้องไม่ได้ สงสารแม่รอยด์ต้องหนีออกไปนอนนอกบ้าน
เขาเองก้อมีครอบครัวของเขาเน๊อะ....เราเองเอามาก้อภาระเพิ่มอีกในเรื่องของการดูแล
เฮ่อ...คิดถึงน้องมู่จัง
*

ทีมงานแมจิคกับศิลปิน อาร์สยามรวมทั้งพี่ ๆ ที่พาศิลปินมาค่ะ

รุปนี้..พี่บูรณ์ น้าบูรณื เฮียบูรณ์..แล้วแต่จะเรียกกัน..เอามาฝากตาลทรายค่ะ

ส่วนรูปนี้..ยังคงเป็นความสุขทุกวันหยุดของพี่ริ๊บ..กับการว่ายน้ำ
ตอนนี้..ใช้วิธีอยู่คนละฝั่งกับพี่ต้น..แล้วให้พี่ริ๊บว่ายไปมา..เก่งขึ้นกล้าขึ้น
แต่ยังว่ายแบบกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อเท้าไม่แตะพื้น....ไอ้หมายักษ์ที่เลี้ยงแบบสบาย ๆ
เมื่อวานไม่ได้ไปเพระฝนตก..วันนี้มาลุ้น ๆ เน๊อะว่าพี่ริ๊บจะได้ไปเที่ยวไม๊..